Vivian de Gier van Het Parool:

Sara Mesa: Een liefde

Zelfs een hond brengt geen rust..

Ontsnapping: Vrouw trekt naar gehucht.

Schrijfster Sara Mesa in Nederland nog tamelijk onbekend, maar in Spanje geldt ze als een van de talentvolste auteurs van haar generatie. Met haar nieuwe roman Een liefde, door El País uitgeroepen tot de beste roman van2020, toont ze opnieuw haar talent.

Hoofdpersoon Natalia, een jonge, alleenstaande vrouw, besluit haar leven in de stad de rug toe keren en verhuist naar het plattelandsgehucht La Escapa. Letterlijk en figuurlijk moet dit nieuwe bestaan een ontsnapping bieden: aan haar vorige baan, waarin ze zonder te begrijpen waarom een diefstal beging, en aan een mislukte relatie

Maar dit nieuwe leven pakt anders uit dan gehoopt. Nat is een onzekere, angstige vrouw die nauwelijks voor zichzelf durft op te komen. Ze doet zich onafhankelijk voor, maar tegen haar opdringende, neerbuigende klootzak van een huisbaas durft ze niets in te brengen. Ook goed bedoelende, maar nogal betweterige vriend Píter dient ze zelden van repliek. Het geeft niet, zegt ze tegen zichzelf, als een van de mannen in haar omgeving het weer eens beter weet, het is niet zo belangrijk.

De hond die ze van haar huisbaas krijgt – een getraumatiseerd dier dat ze de naam Nurks geeft – biedt haar niet de warmte en veiligheid waar ze naar verlangt, en daarom zoekt ze uiteindelijk haar toevlucht in de armen van Andreas, de “Duitser” zoals hij in het dorpje wordt genoemd, die haar lekkende dak wil repareren als zij hem “eventjes wilt binnenlaten”. Maar dan beginnen de problemen pas echt.

Vanaf het begin is de sfeer in Een liefde een beetje broeierig. Knap weet Mesa met haar sobere stijl en indirecte manier van beschrijven (er staan maar weinig dialogen in het boek) te bewerkstelligen dat er meer wordt gezegd er staat. Juist in dit stille plattelandsgehuchtje waar weinig gebeurt en waar weinig wordt gepraat, maar toch iedereen – behalve Nat- alles over elkaar lijkt te weten, lopen bij haar de emoties van binnen steeds hoger op. Haar zelfverkozen “quarantaine” brengt haar allesbehalve de rust die ze hoopte te vinden.

Een liefde moet het niet zozeer van een opzienbarende of verrassende plot hebben, als wel van de ingetogen sfeer en sterke psychologische karakterschets van een vrouw en een kleine gemeenschap. Beslist een prettig boek om een paar uur in afzondering mee door te brengen”

Vivian de Gier

31.07.2021

Ambiciosa, sólida, arriesgada: vuelve Sara Mesa con una novela en la que las pulsiones más insospechadas de sus protagonistas van emergiendo mientras la comunidad construye su chivo expiatorio.á La historia de Un amor ocurre en La Escapa, un pequeño núcleo rural donde Nat, una joven e ?inexperta traductora, acaba de mudarse. Su casero, que le regala un perro como gesto de bienvenida, no tardará en mostrar su verdadera cara, y los conflictos en torno a la casa alquilada ?una construcción pobre, llena de grietas y goteras? se convertirán en una verdadera obsesión para ella. El resto de los habitantes de la zona ?la chica de la tienda, Píter el hippie, la vieja y demente Roberta, Andreas el alemán, la familia de ciudad que pasa allí los fines de semana? acogerán a Nat con aparente normalidad, mientras de fondo laten la incomprensión y la extrañeza mutuas.La Escapa, con el monte de El Glauco siempre presente, terminará adquiriendo una personalidad propia, oprimente y confusa, que enfrentará a Nat no solo con sus vecinos, sino también consigo misma y sus propios fracasos. Llena de silencios y equívocos, de prejuicios y sobrentendidos, de tabús y transgresiones, Un amor aborda, de manera implícita pero constante, el asunto del lenguaje no como forma de comunicación sino de exclusión y diferencia.Sara Mesa vuelve a confrontar al lector con los límites de su propia moral en una obra ambiciosa, arriesgada y sólida en la que, como si de una tragedia griega se tratara, las pulsiones más insospechadas de sus protagonistas van emergiendo poco a poco mientras, de forma paralela, la comunidad construye su chivo expiatorio.«La escritura de Mesa reivindica en cada línea su estricto cariz literario» (Manuel Hidalgo, El Mundo).«Una escritora muy sólida. Una escritura serena y vibrante a un tiempo» (Francisco Solano, El País).«Es una escritora como pocas, pues siempre logra establecer una atmósfera turbadora en sus historias» (Eric Gras, El Periódico Mediterráneo).